Vikendi në Shqipëri
Author: faik
•1.01.MD
Kur u hap tuneli i Kalimashit, në një vështrim për të, përveç tjerash pata shkruar: “tani e tutje, nuk do të ngurojmë që një ditë Bajrami, një ditë Flamuri, apo ditë tjera festive të kalojmë në Shqipëri dhe të festojmë së bashku me vëllezërit tanë shqiptar”.
Vikendin që shkoi, së bashku me Fuadin, Halilin e Visarin ishim në Shqipëri për një vizitë të shkurtër nënës sonë Shqipëri dhe vëllezërve tanë shqiptar. U nisëm të shtunën në ora 9.oo nga Prizreni, ku së bashku me Visarin e pritëm Fuadin dhe Halilin që ishin nisur nga Prishtina. Para se me u nisë, hëngrëm mëngjesin në Prizren, unë dhe Visari nga një porcion të plotë byrek sarajeve me mish, ndërsa Halili dhe Fuadi nga një gjysmë porcioni( 125 gr.) byrek sarajeve me djathë. Morëm rrugën për në Tiranë, Fuadi si një shofer i mirë dhe me eksperiencë, dhe që ka qejf timonin, edhe pse ka dëshirë të vozit shpejtë, por unë e frenojsha nga pak, ashtu që nuk u ngutëm,vozitëm më ngadalë dhe komod dhe në Tiranë arritëm në ora 14.oo. Rrugës biseduam për autostradën Durrës – Kukës, dhe konkluduam se pas përfundimit të plotë të saj, nga Prizreni më parë do të arrijmë për në Tiranë sesa në Prishtinë. Me të vërtet është një vepër madhështore, edhe pse akoma punimet janë duke u zhvilluar me të madhe,duhet përgëzuar kryeministrin zotëri Sali Berishën për angazhimin dhe kontributin e tij të veçantë në ndërtimin e kësaj arterie jetike për kombin shqiptar nëpërgjithësi e për neve kosovarëve në veçanti. Pasi arritëm në Tiranë, Fuadi na braktisi neve të treve tek xhamia e Et-hem beut, pasi që vet iku për t’u taku me shokët dhe miqtë e vjetër të Tiranës . Në xhaminë e Et-hem beut falëm namazin e drekës dhe iqindisë, vetëm nga dy reqate pasi që ishim seferi (udhëtar). Pas ca kohe arriti Ermali dhe u nisëm drejt restorantit përball xhamisë së Dinë Hoxhës për të ngrënë drekë. Aty u takuam edhe me Algertin e Ahmed efendinë, dhe tog shkuam së bashku për drekë. Edhe pse ishim mysafir të Ermalit për drekë, po edhe të Algertit, por as i pari e as i dyti, por merreni me mend na qerasi drekën Ahmed efendiu, që për mua ishte një befasi e rrallë, pasi që tek neve është adet apo zakon që efendinë neve xhematlinjë ta qerasim jo drekën, por edhe një kafe çoftë turke, apo makiato, expreso apo capuchino italiane, në shenjë respekti që kemi, por ja në Tiranë ndodhi e kundërta, Ahmed efendiu na qerasi drekën, dhe nuk e la as Ermalin e as Algertin të paguaj. Me propozim të Ahmed efendiut hëngrëm edhe specialitetin e ëmbëlsirës në Shqipëri, trileqe, që me të vërtet ishte shumë e mirë, dhe se edhe në Kosovë ka depërtuar, ashtu që Halili pasi u kthyem në Prizren në ëmbëltoren e qytetit e shijoi trileqen. Pas namazit të iqindisë u përshëndetëm me Ahmed efendinë, dhe së bashku me Ermalin dhe Algertin shkuam në një kafe në katin e dytë, afër xhamisë së Dinë Hoxhës, nga e cila shihej rruga e Kavajës. Biseduam për tema nga më të ndryshme, me ç’rast Algerti na njoftoi edhe për fejesën e tij me një gocë tetovare, me ç’rast e përgëzuam dhe i dëshiruam jetë të gjatë e të lumtur bashkëshortore. Algerti më tërhoqi vërejtjen se gjatë takimit të parë në Kavajë para dy vitesh, e kisha ofenduar, dhe se Olsi tani shpesh e përdor këtë term për Algertin. Unë fare, duke mos ditur, i kisha thënë Algertit se ishte zeshkan dhe se po i përngjet sikurse të ishte prej Anadollit, që në Shqipëri termi”anadollak” përdorej në formën figurative si ahmak, i prapambetur, e kështu me rrallë, që fare nuk kam ditur, dhe i kërkoj falje publike Algertit për një gaf të tillë, që e paskam bërë pa dashje dhe pa vetëdije, dhe e lus Olsin që të mos e përdor këtë term më për Algertin. Ju thash në shaka, Ermalit dhe Algertit, se Merita Halili e këndon një këngë të bukur” goca të bukra ka Tirana” e neve sa ndejtëm së bashku nuk pamë as një gocë Tirane, po me siguri, pasi që ishte ditë e diel. Në ora 17.3o erdhi Fuadi për të na marrë, u përshëndetëm të gjithë së bashku me Ermalin dhe Algertin, dhe u nisëm drejt Kavajës. Në Kavajë arritëm pikërisht gjatë namazit të akshamit, në xhaminë në qendër të Kavajës, pasi që falëm namazin e akshamit, u takuam me Olsin, Fisnikun dhe Justin, dhe së bashku u nisëm drejt restorantit të Haverikëve, ku na pritën vëllezërit Aqifi, Nexhmiu dhe Remziu. Gjatë darkës, që enkas na shtruan për neve vëllezërit Haveriku, që me të vërtet ishte e begatshme dhe të cilin dinë më së miri vetëm ata të përgatisin, biseduam gjerë e gjatë për të gjitha problemet me të cilët ballafaqohemi neve në Kosovë e në Shqipëri, e sidomos për sulmet dhe atakimet nga më të ndryshmet që i bëhet identitetit tonë kulturor islam. Ishte një natë e mrekullueshme dhe e paharruar që kaluam në Kavajë. Njashtu për mua ishte hera e parë që ndeja së bashku me Justin, edhe pse vetëm njëherë ma përpara tërthorazi e pata takuar, por me të vërtet më la një përshtypje të veçantë, i cili me një urtësi, butësi, largpamësi, me mendime dhe ide koncize, intelektuale, racionale, kulturore, njerëzore, civilizuese, është një shembull se si duhet të jetë një ligjërues(predikues) islam shqiptar kundruall rrethanave në të cilën jetojmë dhe ballafaqohemi neve shqiptarëve mysliman në trojet tona shekullore. Kur para ca kohësh (vjet apo parvjet) Justi shkroi eseun apo vështrimin e tij me titull ” Probleme të ligjërimit islam të ligjëruesve shqiptar”, me plot gojë mund të them lirisht, është një
“ manifest” që duhet shërbejë për të gjithë ligjëruesit (hatibët) shqiptar, në bazë së cilit duhet përmbahen gjatë ligjërimit të tyre në hytbet e tyre, në të gjitha trojet shqiptare. Vetëm po të përmbaheshim këtij ”manifesti” të Justi efendisë, do të ishte e mjaftueshme për fillim, i cili do të sillte rezultate të duhura në të gjitha trojet tona, kundruall sulmeve dhe atakimeve që bëhen nga më të ndryshme kundër identitetit tonë kulturor islam.
Pasi u përshëndetëm dhe u falënderuam të gjithëve për kohën dhe respektin që treguan ndaj nesh, nikoqirët tanë, natën e kaluam në hotelin”Ignatia” në Kavajë.
Në ora 8.oo të mëngjesit u nisëm drejt Durrësit, ku u ndalëm për ca çaste për të ngrënë mëngjesin në Durrës, nga gjysmë porcioni çevaba, pasi që nuk ishim të unët, pas darkës që e patëm në Kavajë. Pas saj morëm rrugën drejt Shkodrës, dhe në ora 11.oo arritëm në Shkodër, në qendër të saj, para xhamisë së Parucës, ku na pritnin nikoqirët tanë shkodran Mirsadi dhe Ergysi. Pasi që ishte hera e parë që e vizitonim Shkodrën, nikoqirëve tanë i thamë, që për 5 orë sa kemi në dispozicion, pasi që për shkak tunelit që mbyllej në ora 19.oo, ishim të detyruar të nisemi maksimum në ora 16.oo nga Shkodra, për tu kthyer në Kosovë, pasi që të nesërmen na pritnin obligimet e punës dhe familjes. Për këtë kohë të shkurtër nuk arritëm të vizitojmë të gjitha vendet atraktive, pasi që me të vërtet Shkodra ishte e pasur plot, por mbetemi me shpresë se ndonjëherë tjetër do të na epet rasti të vizitojmë prapë Shkodrën dhe të kënaqemi me bukuritë e saja dhe me shkodranët në veçanti. Shkodra ishte qyteti i rrallë që Perëndia ia kishte dhuruar një pozicion të tillë gjeografik dhe gjeostrategjik të një rëndësie të veçantë, ishte e shtrirë në një rrafshinë të bukur e të gjerë, e rrethuar nga ana veriore me alpet shqiptare, e rrethuar me dy lumenj, Bunën dhe Drinin, si dhe me liqenin e Shkodrës, dhe se vetëm 15 km ishte pran detit Adriatik (Velipojë),ndërsa vetëm 13 km e kishte Muriqanin apo vendkalimin kufitar për në Male të Zi. Me Ergysin dhe Mirsadin u nisëm drejt kalasë së Rozafatës, e cila me të vërtet ishte një kështjellë e mrekullueshme që daton nga koha romake, e në të cilin gjatë periudhave të ndryshme kohore ka ndërruar perandori të ndryshme, kishte një pozitë strategjike dhe se Shkodra shihej nga lart si në pëllëmbë dore, aty i pamë edhe rrënojat e xhamisë së Fatihut, e cila me të vërtet ishte në pozitë e mjerë dhe se do të ishte e udhës nga organet kompetente të bëhet revitalizimi dhe konservimi i saj. Mirsadi na tregoi edhe legjendën e Rozafatës, të cilin e pata ditë edhe më përpara, por tani na rikujtoi në detaje nikoqiri ynë i dashur Mirsadi nga Shkodra. Pasi zbritëm nga Kalaja, fare pranë saj, buzë Drinit, gjendej xhamia e Plumbit, xhamia e parë e cila u hap pas shembjes së komunizmit në Shqipëri në vitin 1991. Xhamisë së Plumbit i mungonte minarja, e cila ishte e rrënuar, gjendja e xhamisë së Plumbit ishte poashtu e mjerë, pasi që ishte e atakuar nga lagështia dhe uji nga lumi Dri. Do të ishte e udhës që në bashkëpunim në mes Myftinisë së Shkodrës dhe Bashkisë së Shkodrës, të bëhet restaurimi dhe konservimi i plotë i saj, në bashkëkordinim me ndonjë donator të jashtëm(si p.sh.TIKA nga Turqia), se bëhet fjalë për një objekt kulturo-fetar të një rëndësie të veçantë. Për drekë Mirsadi dhe Ergysi na çuan në një restorant ku përgatitej specialiteti i peshkut shkodran, me të vërtet ishte peshku i shijshëm, e sidomos ai liqenit të Shkodrës. Pas drekës vizituam xhaminë e Parucës, kaluam pran xhamisë së Hz.Ebu Bekrit, si dhe kishës katolike dhe ortodokse, u ndalëm te kompleksi i cili ishte në ndërtim të sipër të medresesë së meshkujve”Haxhi Sheh Shamia”,i cili ishte me të vërtet një vepër grandioze, dhe se duhet falënderuar publikisht shoqatën”Istanbull” për një goxha vepër të tillë, e sidomos ishte e veçantë xhamia e Medresesë, e cila ishte e stilit selçuk, kryesisht e punuar prej materialit të drurit, e sidomos shquhej për bukuri të rrallë mihrabi dhe mimberi i saj. Aty së bashku me nikoqirët tanë Mirsadin dhe Ergysin falëm namazin e drekës dhe iqinidsë. Pasi që u përshëndetëm me Mirsadin dhe Ergysin, u nisëm nëora 15.3o për në Kosovë, në pamundësi kohore mbetëm pa u takuar edhe me miqtë dhe vëllezërit tjerë shkodran si Selimi, Bujari, Hadiu dhe Vehbiu, për të cilin ju kërkoj falje dhe mirëkuptim. Në ora 18.30 arritëm në Prizren dhe pas një pushimi të shkurtër në ëmbëltoren e qytetit në Prizren, u përshëndetën me Fuadin dhe Halilin të cilët vazhduan rrugën për Prishtinë.
Merreni me mend, për një vikend në Shqipëri, mëngjesin e ngrënë në Prizren, drekën në Tiranë, darkën në Kavajë, të nesërmen mëngjesin në Durrës, drekën në Shkodër, darkën në Prishtinë, mendoj se me këtë fjali e thash të tërën dhe nuk do koment më tepër rëndësia e arteries shqiptare, të autostradës Durrës- Kukës.
Po e përmbyll këtë udhë përshkrim, se sa herë që vizitojë nënën Shqipëri, ajo dhjetëfish më tepër më bëhet më e bukur dhe më tërheqëse, ndërsa shokët, miqtë dhe vëllezërit tanë shqiptar më të përafërt. Ju shpreh falënderim dhe mirënjohje për tërë kujdesin dhe mikpritjen që na bëtë neve kosovarëve, nikoqirët tanë në Shqipëri, zotërinj Aqifi, Nexhmiu, Remziu, Justi, Ahmedi, Olsi, Fisniku, Ermali, Algerti, Mirsadi e Ergysi.

Zoti çoftë i kënaqur me juve dhe ju ruajt përherë. Amin!


9.10.2009

Faik MIFTARI
| comments (0)
Jemi komb shqiptar e jo kosovar
Author: faik
•4.22.MD
Nga emisioni “Zona e debatit” në Klan Kosova të shfaqur para ca ditësh, ku mysafir i Baton Haxhiut ishte akademiku i nderuar Rexhep Qosja, arrita të nxjerr tri përfundime themelore të debatit të zhvilluar: identiteti kombëtar, identiteti fetar dhe identiteti gjuhësor.
Identiteti kombëtar – në kohët e fundit, e sidomos pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës me 17 shkurt 2008, janë shpeshtuar zërat për kombin kosovar, popullin kosovar apo etnosin kosovar. Me këtë medoemos dëshirohet të instalohet teza se me krijimin e shtetit krijohet edhe kombi, e cila në shumicën e rasteve qëndron, por ka edhe raste të përjashtimit të kësaj teze, si p.sh. në rastin konkret të Kosovës. Kjo në ish Jugosllavi ishte vendosur fill pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, me krijimin e kombit maqedonas, për t’u ndarë nga trungu i tyre bullgar, e dihet nga historia se termi Maqedoni është një nocion gjeografik i cili ka një shtrirje të gjerë hapësinore në Ballkan, dhe është i njohur me tri regjione:Maqedonia e Egjeut, Maqedonia e Pirineut dhe Maqedonia e Vardarit. Ky komb i ri i proklamuar, pas pavarësimit të Maqedonisë, edhe sot e kësaj dite ka probleme dhe paqëndrueshmëri, pasi kontestohet prej fqinjëve më të afërm, Greqia nuk e njeh emrin Republika e Maqedonisë, Bullgaria nuk e njeh gjuhën maqedone, Serbia nuk e njeh kishën ortodokse të saj, vetëm shqiptarët si në Maqedoni, Shqipëri e Kosovë, e kanë njohur atë me të gjitha atributet e saja shtetërore, edhe pse, përkundrazi, nuk do të duhej të njohin kombin maqedonas si komb në vehte, ashtu sikurse nuk duhej pranuar në asnjë mënyrë kombin kosovar.
Për krahasim merret Austria, e cila kurrqysh nuk mund të qëndrojë, sepse dihet nga historia që Perandoria Austriake shumë më heret ka ekzistuar si shtet dhe ka luajtur një rol dominant në Evropë, para shtetit gjerman i cili tek në shekullin XIX është arritur bashkimi i tij pas ndarjeve të principatave gjermane. Nuk e di pse nuk merret shembull Zvicra, e cila është e përbërë prej gjermanëve, francezëve dhe italianëve, janë shtetas zviceran, por me përkatësi kombëtare të ndryshme, apo ta marrim shembull Qiproja e cila përbëhet prej grekëve dhe turqve, janë shtetas qipriot, por me përkatësi kombëtare të ndryshme, apo si shembull më të ri Bosnja, e cila është e përbërë prej boshnjakëve, serbëve dhe kroatëve.Vallë, a thua mund të paramendoni se grekët dhe turqit do të distancoheshin nga përkatësia e tyre kombëtare për të formuar një komb inekzistent qipriot, apo serbët dhe kroatët të distancoheshin nga përkatësia e tyre kombëtare, për të formuar një komb inekzistent bosanac? As nuk mund të paramendohet e lere më të realizohet një gjë të tillë. Vallë, e pse në rastin e Kosovës, trumbetohet nga qarqet e caktuara një gjë e tillë, sepse dëshirohet që nga trungu shqiptar të ndahet një pjesë bukur e madhe e popullit shqiptar, të krijohet një komb i ri inekzistent kosovar, e që shkon për shtati qarqeve të caktuara në Ballkan e më gjërë, të coptohet një pjesë e kombit shqiptar, për të parandaluar rritjen e tij, zhvillimin e tij kulturor, ekonomik, shoqëror e kështu me rradhë. Po kjo sjell edhe një shqetësim tjetër, a thua se si do të ndienin veten e tyre shqiptarët e Maqedonisë, Luginës së Preshevës dhe Mali të Zi, do ishin shqiptar apo kosovar? Për një kohë të caktuar, për shkak të rrethanave të caktuara politike në skenën globale ndërkombëtare, mund të ekzistojnë dy shtete të një kombi, por gjithherë me dëshirë bashkimi, si në kuadër të integrimeve kombëtare, njashtu edhe ndërkombëtare. Kjo tezë bie ndesh, pasi që kjo përpjekje iracionale edhe nga një aspekt tjetër nuk qëndron, në rast se nisemi nga logjika e krijimit të kombeve me rastin e krijimit të shteteve, do të thotë që kombi shqiptar është krijuar tek në vitin 1913 me rastin e pranimit të pavarësisë së Shqipërisë, apo kombi boshnjak me rastin e pranimit të pavarësisë së BeH në vitin 1992, e dihet që këta dy popuj kanë një histori të përbashkët shumë më të gjatë dhe janë autokton në Ballkan, por për shkaqe dhe rrethana të caktuara politike kanë arritur të krijojnë shtetet e tyre në fillim të shekullit XX dhe në fillim të shekullit XXI.
Identiteti fetar – gjatë historisë së kaluar shumë shekullore, e sidomos gjatë periudhës osmane, nga të gjithë popujt e Ballkanit, që kanë jetuar nën Perandorinë Osmane, si serbët, grekët, bullgarët, rumunët, malazezët, kroatët, hungarezët e tjerë, vetëm shqiptarët dhe boshnjakët e kanë pranuar me shumicë fenë Islame. A thua vallë, pse vetëm këta dy popuj autokton të Ballkanit kanë përqafuar Islamin? Po, për të shpëtuar nga kthetrat e asimilimit të vazhdueshëm që i është bërë boshnjakëve nga ana e serbëve dhe kroatëve, dhe shqiptarëve nga ana e serbëve dhe grekëve. Me pranimin e Islamit definitivisht është ndërprerë asimilimi i tyre edhe pse tendenca e tyre ka vazhduar pa ndërprerë gjer në ditët e sotme, por pa sukses, e me pranimin e pavarësisë së BeH dhe Kosovës, njëherë e përgjithmonë kjo ka marr fund. Kombi shqiptar i cili në shumicë absolute(90%) i takon identitetit Islam, tani në shekullin XXI, në këto valët e reja të demokracisë, në vend të angazhimit për mbrojtjen e lirive dhe drejtave njerëzore, kombëtare, fetare, kulturore, në ruajtjen e trashëgimisë kulturore-fetare, nga qarqet e caktuara ndërkombëtare dhe kombëtare, sulmohet identiteti i tyre Islam dhe trumbetohet në kthimin e fesë së mëparme, që është racizëm i llojit të vet. Harmonia fetare dhe paqja brendashqiptare që ka mbretëruar shekuj me rradhë, është sajuar dhe mirëmbajtur në saje të respektit të treguar të shumicës myslimane shqiptare ndaj pakicës krishtere shqiptare(katolikë dhe ortodoks).Tani, individët dhe qarqet e caktuara kombëtare dhe ndërkombëtare tentojnë të prishin këtë imazh dhe harmoni fetare shekullore, se kjo tendencë është shumë e rrezikshme me pasoja të papara, në të cilin vetë ata më parë do të humbin. Por, edhe kjo klithje në kthimin e fesë së përparme, nënkupton kthim në fenë ortodokse, pasi që pas ndarjes së kishës krishtere në vitin 1054, në kishën katolike me qendër në Romë, dhe kishën ortodokse me qendër në Kontantinopol, vija e Teodosit që ka përshkruar trojet shqiptare, ka rezultuar në atë që 90% të shqiptarëve të atëhershëm të takojnë ritit ortodoks e vetëm 10% ritit katolik. Pranimi apo përqafimi i fesë islame nga shqiptarët ka ndodhur në rrethana të caktuara politike dhe historike që ka mbretëruar në atë kohë në Ballkan, ka ndodhur si i tillë, tani është një realitet i tillë, dhe se është anakronike dhe iracionale të trumbetohet dhe të bëhet thirrje kundër identitetit Islam të shumicës së popullit shqiptar, dhe si e tillë nuk mund të ketë sukses.
Identiteti gjuhësor – Pas Kongresit të Drejtshkrimit të Gjuhës Shqipe të mbajtur në Tiranë në vitin 1972, ku është vendosur standardizimi dhe unifikimi i gjuhës së sotme letrare shqipe për tërë kombin shqiptar, tani, na paraqiten zëra të caktuara si në Kosovë, ashtu edhe Shqipëri, për thirrjen e një Kuvendi të ri, në të cilin do të riformulohet apo të ristandardizohet gjuha e sotshme letrare shqipe. Në atë kuvend është vendosur që dialekti toskë të ngadhënjejë mbi dialektin gegë, kjo ka ndodhur në një kohë të caktuar historike, në të cilën rrethanat aktuale politike kanë imponuar një gjë të tillë, me të cilën janë “pajtuar” gjuhëtarët apo albanologët pjesëmarrës në Kuvend. Por kjo ka sjell shumë dobi dhe ka qenë pozitive, pasi që prej vitit 1972, të gjithë shqiptarët kudo qofshin ata, përdorin shkrimin dhe gjuhën e njësuar letrare shqipe, duke mos ia cenuar askujt në jetën e përditshme të flasë në dialektin e tij, i cili dallon nga rajoni në rajon, psh. Opoja nga Hasi apo Llapi nga Gollaku, e të mos flasim për rajone dhe krahina të tëra në Shqipëri, Maqedoni dhe Mal të Zi.
Në vend se të shkohet dhe të punohet në përmirësimin dhe përparimin e gjuhës standarde shqipe, shkohet në tentim të minimizimit të një pajtimi gjuhësor që ka ndodhur në kohë të caktuar dhe në rrethana të caktuara historike, e që për mua është humbje kot energjije...
Po e përmbylli këtë vështrim me bindjen se intelektuali i vërtetë shqiptar është ai që mburret dhe mbron identitetin e tij kombëtar, fetar e gjuhësor, përkundër intelektualëve të caktuar shqiptarë, që për qëllime të caktuara janë në gjendje të heqin dorë edhe prej identitetit të vet kombëtar, fetar e gjuhësor.

3.10.2009

Faik MIFTARI
| comments (0)
Synimet e subjekteve politike në zgjedhjet lokale
Author: faik
•3.21.MD
Para ca ditësh, saktësisht 15 shtatori 2009, ishte dita e fundit për çertifikimin e subjekteve politike dhe kandidatëve të tyre të cilët do të garojnë për anëtarët e kuvendeve komunale dhe kryetar komune për zgjedhjet lokale të cilët do të mbahen me 15 nëntor 2009.
Do të ceki synimet e subjekteve kryesore politike parlamentare në Kosovë në zgjedhjet lokale 2009, e që janë Partia Demokratike e Kosovës (PDK-ja), Lidhja Demokratike e Kosovës(LDK-ja), Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës(AAK-ja), Aleanca për Kosovën e Re(AKR-ja) dhe Lidhja Demokratike e Dardanisë(LDD-ja).
PDK-ja në zgjedhjet lokale do të synojë medoemos të ruaj rezultatin e arritur nga zgjedhjet e vitit 2007, në të cilin doli fituese në shumicën e komunave të Kosovës si në nivel të kryetarëve të komunave ashtu edhe të kuvendeve komunale. Edhe pse gjatë mandatit aktual qeverisës komunal kanë arritur suksese vetëm në infrastrukturën rrugore dhe shkollore, gjegjësisht në ndërtimin e rrugëve dhe shkollave të reja, e i cili ishte premtimi i programit qeverisës qendror të PDK-së në zgjedhjet e vitit 2007, nga ana tjetër konfliktet e tyre brenda partiake nëpër degët nëpër Kosovë, e sidomos ato më të theksuara në degët e Prizrenit dhe Gjilanit, që janë hasur që në fillim të qeverisjes së tyre komunale, e kanë zbehur tej mase rezultatet e synuara të tyre. Në vend se për dy vjet qeverisje të japin maksimumin e tyre drejt realizimit të programeve të tyre zgjedhore, për të treguar veten e tyre para elektoratit, të suksesshëm dhe për të përfituar edhe një mandat qeverisës katërvjeçar, ata janë katandisur në mes vete, ashtu që ju kanoset rreziku i humbjes së pushtetit lokal në disa komuna të caktuara. Për shkak të këtyre fërkimeve të brendshme brenda partiake, lideri i saj politik z.Hashim Thaqi ishte i detyruar të bëjë kompromise të caktuara, duke rikandiduar edhe për një mandat kryetarët aktual në të cilin PDK-ja ka fituar komunat, përveç z.Bajram Rexhebi i cili hoqi dorë vetë prej rikandidimit. Se sa do të jetë i suksesshëm ky kompromis i liderit të PDK-së do të shihet nga rezultatet e arritura në zgjedhjet lokale të 15 nëntorit 2007. Sido që të jetë do të apostrofojë fjalët e një kolegut tim:” PDK-ja shumë më e fortë ishte gjersa ishte në opozitë, tani po shihet që akoma nuk ka qenë e përgatitur për të qeverisur dhe menaxhuar me komunat në Kosovë”.
LDK- ja do të synojë që në zgjedhjet lokale 2009 të nisi të rikthejë imazhin e saj të dikurshëm, si parti kryesore e Kosovës me një traditë më të gjatë partiake. Kjo do të shërbejë asaj për të parë veten e saj, ku gjendet, dhe se në zgjedhjet e ardhshme parlamentare që do të mbahen në vitin 2011, të rikthej pozitën e saj të dikurshme, si parti numër një në Kosovë. Synimi i saj kryesor do të jetë mbajtja e pushtetit lokal në kryeqytetin e Kosovës, Prishtinë, si dhe kthimin e dy qendrave rajonale të saja të dikurshme(Prizren, Gjilan apo Mitrovicë) si dhe tre komunave tjera të Kosovës, që do të ishte shenjë e rimëkëmbjes së saj politike, pas disfatës së pësuar në zgjedhjet e vitit 2007 në të tria nivelet, si në nivelin qendror, komunal dhe kryetar komune. Edhe poçese eventualisht arrin këtë sukses, ky do të jetë më tepër rezultat i mos përgatitjes qeverisëse komunale dhe fërkimeve aktuale brenda PDK-së, se sa i ndonjë fryme të re brenda LDK-së, edhe pse me të madhe është trumbetuar për reforma brenda saj, dhe freskimin e radhëve të saja me anëtar dhe kuadro të reja, pas përplasjeve që ndodhën në Kuvendin e saj të fundit zgjedhor, kjo për momentin mbeti vetëm fjalë në letër, ndoshta pas zgjedhjeve lokale të vitit 2009 do të ketë shenja edhe të zbatimit në praktikë të reformave të parapara.
AAK-ja, nga të gjitha partitë tjera aktuale politike, ka treguar një aktivitet të shtuar gjatë kësaj periudhe dyvjeçare, e cila ka investuar me të madhe drejt afrimit dhe kyçjes së anëtarëve, kuadrove dhe personaliteteve të njohura në gjirin e saj, dhe se pritet që të shënojë rezultatet e duhura në krahasim me zgjedhjet e kaluara të vitit 2007, dhe se sipas mendimit tim do të jetë e vetmja që do të ketë një rritje të shtuar dhe rikthimi i saj në pozitën e tretë në skenën aktuale politike kosovare. Synimi i saj kryesor do të jetë në këto zgjedhje lokale, mbajtja e pushtetit aktual komunal në tre komuna(Pejë, Gjakovë dhe Deçan), si dhe fitimi i tre komunave tjera në Kosovë, jashtë rrafshit të Dukagjinit, që do të ishte një rezultat solid si dhe një shtytje e fortë drejt përgatitjes dhe arritjes së rezultateve edhe më të mira në zgjedhjet parlamentare që do të mbahen në vitin 2011.
AKR-ja si subjekt i ri politik që doli në skenën politike kosovare dhe korrjes së rezultateve mjaft të suksesshme në zgjedhjet e mbajtura në vitin 2007, me ç’rast edhe e legjitimoi veten si lider politik z. Behgjet Pacolli. AKR-ja në vend se të vazhdojë me aktivitetet e saja drejt zgjerimit dhe masivizimit të saj nëpër Kosovë, u kaplua me vetëkënaqsi, duke u renditur me qëndrimet e saja politike herë me pozitën e herë me opozitën, sipas nevojës apo momentit aktual. Relacioni qendra-baza pothuajse u këput fare, duke i lënë degët e saja në mëshirën e tyre, fare pa treguar interesim dhe investim të mëtutjeshëm drejt konsolidimit dhe zgjerimit të mëtutjemë.
Lideri i saj politik z.Behgjet Pacolli, apo më mirë me thënë bashkëpunëtorët e tij e “tradhtuan” dhe e neglizhuan këtë aspekt, lënja pas dore e degëve, dhe se për një kohë të shkurtër si rezultat i kësaj neglizhence kemi braktisje të dhjetëra e dhjetëra rasteve të radhëve të AKR-së si dhe kalime të tyre nëpër subjekte tjera politike, që nga tre deputetët e Kuvendit të Kosovës, e të mos flasim për kryetar degësh, nëndegësh, anëtar të kryesive të degëve e nëndegëve, drejtorëve të drejtoratëve të caktuar si dhe anëtarëve të kuvendeve komunale. Kjo si pasojë do të sjell medoemos rezultate shumë të ulëta në zgjedhjet lokale që do të mbahen me 15 nëntor 2009 kundruall atyre rezultateve mjaft të mira të arritura në zgjedhjet e vitit 2007.
LDD-ja si subjekt i ri politik që doli në skenën politike nga përçarjet e brendshme në Kuvendin zgjedhor të fundit të LDK-së në vitin 2006, do të synojë të mbajë rezultatet e arritura gjatë zgjedhjeve të vitit 2007. Synimi saj kryesor do të jetë medoemos fitimi bile i një komune të vetme në Kosovë në të cilin do të aplikojë qeverisjen e saj komunale, në të kundërtën i kanoset rreziku drejt kthimit apo bashkimit të anëtarësisë të saj drejt LDK-së, rasti i prononcimit të Berim Ramosaj. Edhe koalicionin e arritur në mes AKR-së e LDD-së duhet parë në atë aspekt, më tepër drejt mbajtjes së pozitave të tyre në skenën aktuale politike kosovare.

23.9.2009
Faik MIFTARI
| comments (0)
Netët e Ramazanit dikur, dhe tani
Author: faik
•11.49.MD
Prizreni është i njohur jo vetëm si qytet me rëndësi të veqantë historike, në të cilin u mbajt Kuvendi i Lidhjes së Prizrenit në vitin 1878, në xhaminë e Bajraklisë, porse është i njohur edhe si qytet i xhamive dhe minareve të shumta që e zbukurojnë këtë nënqiell të hapur.
Edhe muaji i bekuar i Ramazanit në Prizren kalon në një atmosferë dhe ambient të veqantë që dallon prej qyteteve tjera dhe trojeve tjera shqiptare që nga Presheva e Preveza e gjer te Shkodra e Shkupi.Do të bëjë një krahasim të ditëve dhe netëve të Ramazanit që janë përjetuar dikur dhe që përjetohen tani në të cilin gjendemi në qytetin tonë të bukur të Prizrenit.
Në periudhën e komunizmit edhe pse feja me të madhe është atakuar dhe sulmuar kinse si një “opijum i popullit”, prizrenasit me një fanatizëm të rrallë i kanë ruajtur ndjenjat e tyre fetare dhe se gjatë muajit të shenjtë të Ramazanit kanë treguar respekt të plotë duke agjëruar, si shenjë e përkatësisë së tyre islame me një traditë të bujshme shumëshekullore. Komunistët e atëhershëm fanatik, e sidomos dalloheshin mësuesit dhe arsimtarët nëpër shkolla, të cilët iu kanë prishur agjërimin nxënësve të tyre, për të treguar vehten si komunist të devotshëm, jo sepse kanë pas ndonjë urdhër të prerë, por më shumë nga “verbëria” e tyre komuniste. Por edhe përkundër tentativave të tyre nuk kanë arritur të thyejnë nijetin (vendosmërinë) e çeliktë të nxënësve, studentëve, dhe punëtorëve për të agjëruar muajin e shenjtë të Ramazanit.Gjatë periudhës komuniste, nga 28 xhamitë e dikurshme që kanë qenë gjatë periudhës osmane, kanë mbetur vetëm 20 xhami, disa prej xhamive janë rrënuar apo janë shëndrruar edhe në depo gjatë sundimit të tyre, por prapseprap në ato xhamitë ekzistuese kanë frekuentuar besimtarët për teravitë(falja që kryhet enkas për Ramazan) në netët e bukura të Ramazanit. Struktura e besimtarëve musliman që kanë frekuentuar xhamitë gjatë Ramazanit ka qenë në favor apo pro gjeneratës së vjetër kundruall gjeneratës së re. Edhe një traditë të bukur që ka pas Prizreni gjatë shekujve për Ramazan, ka qenë sinjalizimi i kohës së iftarit(ndërprerjes së agjerimit) me gjëmimin e topit nga Kalaja e Prizrenit, e cila është ndërprerë në vitin 1950 nga ana e rexhimit komunist, të cilin me një fanatizëm të rrallë e ka mbajtur plot 5 vite nga viti 1945-1950, hafizi, atdhetari, imami, nacionalisti i njohur prizrenas Hafiz Jakub ef.Muqeziu i ndjerë, me burgosjen dhe dënimin e tij në vitin 1950 përfundoi edhe epoka e topit nga Kalaja. Është e udhës që Këshilli i Bashkësisë Islame të Prizrenit së bashku me strukturat komunale gjegjëse që në vitin 2010 të riaktivizojnë këtë traditë të bukur që e ka pas Prizreni gjatë shekujve, dhe që në 60 vjetorin e mosfunksionimit të topit, prap ta hudhin në përdorim topin i cili akoma gjendet në vendin e duhur në Kala. Kjo do të ishte i një rëndësie të veqantë, jo vetëm në aspektin fetar, por edhe në aspektin kulturor, pasi që do të paraqite një hap më shumë drejt përmbushjes së kushteve që Prizreni të shpallet qytet i mbrojtur nga UNESKO-ja për ruajtjen dhe kultivimin e trashëgimis së pasur kulturore të qytetit.Në familjet e shumta me të madhe janë bërë pregaditjet për Ramazan, bile bile me kohë dhe një mauj përpara, për pritjen e mysafirit të dashur që çdo vjet njëher në vit vie, muaji i bekuar i Ramazanit. Është kryer pastrimi gjeneral i shtëpive dhe banesave si dhe gëlqerosja e oborreve të tyre.Një karakteristikë tjetër e Prizrenit për Ramazan, ishte edhe pregaditja e pitajkave(llojë brumi) me vezë për iftar në furrat e qytetit, traditë e cila edhe sot e kësaj dite vazhdon për Ramazan, porse atëherë kanë qenë më të shijshme pasi janë pjekur me dru. Rreshtat e gjata dhe aroma e tyre para furrave të Prizrenit, gjatë Ramazanit është diq impresive, që vetëm mund të përjetohet . Bile bile edhe të krishterët i porositnin dhe i pregaditnin pitajka me vezë për të shijuar dhe kënaqur me shijen dhe shijshmërinë e tyre, normal për darkën e tyre gjatë Ramazanit.Një karakteristikë tjetër e Prizrenit ishte që xhamia e Bajraklisë, si xhami qendrore e Prizrenit, ka qenë e para që ka dhënë shenjën e iftarit, ashtu që mujezini(asistenti i imamit) i saj haxhi Rexhebi i ndjerë, e thirte ezanin dhe i ndizte kandilat( dritat në minare), pas së cilit pasonin ezanat dhe kandilat edhe në xhamitë tjera të Prizrenit. Në të kaluarën është ngritur edhe flamuri në maje të minares së saj, për ç’gjë njihet në popull si xhamia e Bajraklisë, pasi që emri origjinal i saj është xhamia e Gazi Mehmed Pashës. Poashtu xhamia e Bajraklisë e ka pas burimin e ujit të posaqshëm, me të cilin u furnizojke jo vetëm xhamia, por edhe lagjet përreth, dhe se kur ka ndodhur që tërë qyteti i Prizrenit të mos ketë ujë për shkak të ndonjë prishje apo havarie, prizrenasit u furnizonin prej 8 qeshmeve(kroneve) ekzistuese në xhami si dhe çeshmes së Gani tadës. Edhe ky sistem i burimit të ujit për xhami, viteve nëntëdhjeta u ndërpre, dhe u kyq në ujësjllesin e qytetit dhe se tani xhamia furnizohet me ujë nga ujësjesllsi i njejtë për tërë qytetin.Para iftarit ka qenë karakteristikë e asaj kohe që ujin për iftar qytetarët e shumtë të furnizohen nga 8 çeshmet e xhamisë së Bajraklisë, me të vërtet uji ka pas një shije të posaqshme, dhe se verës ishte shumë i ftohtë, ndërsa dimrit më i nxehtë. Gjatë muajit të Ramazanit traditë është edhe këndimi i mukabeles( leximi i Kur’anit prej fillimit gjer në fund gjatë Ramazanit) para namazit(faljes) së drekës në xhaminë e Bajraklisë, ndërsa para namazit të iqindisë në xhaminë e Levishës, nga dy hafizët eminent të Prizrenit, Hafiz Abdullah ef.Sagdati dhe Hafiz Maksut ef.Spahiu, të ndjerë, në asistencë edhe hafizët tjerë.
Gjatë kohës së iftarit, Prizreni boshatiset, njeri i gjallë nuk vërehej, përveq ndonjerit që shpejtonte për të arritur në shtëpi, apo ndonjë rast urgjente të ndonjë nevojtari eventual. Pas gjysëm orësh Prizreni prap ringjallet, burra e gra shpejtojnë hapat e tyre për të zënë vend ma përpara në xhami për të falur namazin e teravisë, të rinjë dhe të reja dilnin për të bërë një xhiro(shetitje) në Korzon e dikurshme të Prizrenit. Kurora e Ramazanit dikur ishte në natën e 27-të, natën e Kadrit, natë në të cilin filloi zbritja e shpalljes së verseteve kur’anore, nata më e vlefshme se 1000 muaj tjerë, me të vërtet frekuentimi i besimtarëve në xhaminë së Bajraklisë, në të cilin mbahej manifestimi përmbyllës për nder të muajit të shenjtë të Ramazanit, ka qenë i tillë sa që as në ditët e sotshme nuk përsëritet.Në fund të konkludoj, se gjatë periudhës komuniste muaji i shenjtë i Ramazanit është përjetuar dhe festuar vetëm brenda 4 mureve të shtëpive dhe xhamive, ndërsa në aspektin publik, medial,shoqëror një gjë e tillë as që ka mundur të paramendohej.
Për dallim nga periudha komuniste, në kohën e tanishme të demokracisë, përjetimi dhe festimi imuajit të bekuar të Ramazaniti ka tejkaluar 4 muret e xhamive dhe shtëpive dhe se tani është prezent edhe në aspektin publik, mediatik, shoqëror. Nga minaret me kandila, tani i kemi minaret me zbukurime të llojllojshme dhe drita të nduardryshme. Mu në prag të Ramazanit është mbajtur në qendrën sportive të qytetit “Mbrëmja kur’anore”, ku shkëlqeu dhe ishte ylli i mbrëmjes Hafiz Hakim ef. Iljazi, i cili me zërin e tij të mrekullueshëm dhe këndimin e bukur të Kur’anit, ngriti pallatin e stërmbushur në këmbë të cilët me duartrokitje dhe ovacione “Allahu ekber” e përshëndetën këtë këndim të mrrekullueshëm të hafizit të ri nga Prishtina. Në natën që u mbajt mbrëmja kur’anore gjatë ditës u vendos edhe guri themeltar i xhamisë së re në lagjen Ortakoll, e vetmja lagje e Prizrenit, edhe pse me kohë e urbanizuar, nuk ka pas gjer tani xhami, e që është dhuratë(donacion) nga qyteti i Antaljasë së Turqisë, dhe se do të njifet si xhamia e Antaljasë. Përkundër 28 xhamive të dikurshme gjatë periudhës osmane, dhe 20 xhamive ekzistuese gjatë periudhës komuniste, tani në Prizren janë momentalisht 30 xhami, dhe me xhaminë e Antaljasë po bëhen 31 xhami dhe se lirisht mund të thuhet që nëse Prizreni nuk do të mund të ketë xhamia sa ka pas gjatë kohës së vet Shkupi apo Selaniku, bile bile së shpejti do ta arrijë Shkodrën e dikurshme me 36 xhami. Gjatë këtij Ramazani hendikep është mos funksionimi i xhamisë së Sinan Pashës, perlës së qytetit të Prizrenit, Kosovës dhe Ballkanit, e cila është në fazën e punimeve për restaurimin dhe konzervimin e saj.
Për nder të Ramazanit tani, organizatat, shoqatat, subjektet politike të ndryshme organizojnë iftare(darka) tradicionale në të cilin marrin pjesë me qindra dhe mijra qytetar nëpër restorantet e ndryshme të qytetit.Poashtu edhe komuna e Bajram Pashës e Stambollit shtroi iftarin tradicional në Shadërvan, pran kejit të Lumbardhit, i pesti me rrallë, i njohur si Karvani i bereqetit që nuk njeh kufijë, i cili shtrihet në qytete të ndryshme të shteteteve të Ballkanit, si Bullgari, Greqi, Maqedoni, Shqipëri, Kosovë, Sanxhak (Serbi). Njashtu edhe Kfori-turk tradicionalisht për çdo vit organizon tendën e iftarit, në sheshin e dëshmorëve, në të cilin mund të prezentoj çdo qytetar pa kurfarë ftese paraprake. Nismëtare e iftareve tradicionale të qytetit të Prizrenit, ishte shoqata e zejtarëve dhe afaristëve të Prizrenit”ESNAF”e cila e para, që nga viti 1995, organizoi iftarin e parë të përbashkët në hotelin”Theranda” të Prizrenit, dhe se sivjet ishte iftari i 15-të me rrallë që organizoi për anëtarsinë e saj dhe qytetarë tjerë. Pashtu gjatë tërë Ramazanit organizohen aktivitetet e ndryshme fetare, kulturore, humanitare, sportive, muzikore nga organizatat dhe shoqatat e ndryshme. Çdo natë, në kejin e Lumbardhit, tek burimi i ujit të Topuklisë, tek 6 çeshmet (kronet) e Topuklisë, mbahen mbrëmjet muzikore, recitale, ilahi e kaside.Prijëtare e aktiviteteve të ndryshme,pamëdyshje është, organizata joqeveritare”AKEA”, e cila shquhet për një organizim të jashtëzakonshëm të nivelit më të lartë. Do të përmendi vetëm disa ngaaktivitetet e shumta të saja: shporta tradicionale humanitare e Ramazanit për të varfërit dhe skamnorët e qytetit, turneu tradicional i Ramazanit në futboll të vogël që mbahet gjatë netëve të Ramazanit në qendrën rekreative sportive ”ANDRRA” në Marash, iftari tradicional në të cilin sivjet qenë prezent edhe aktorët e serialit”Lugina e ujqërve” si mysafir special të mbrëmjes, panairi kulturor që mbahet netëve të Ramazanit në oborrin e hamamit të Gazi Mehmed Pashës, vendosja e 4 panove “Urime Ramazani” në hyrje-dalje të Prizrenit për Prishtinë, Gjakovë, Kukës si dhe panoja e katërt tek hamami në qytet. Sinjalizimi i iftarit tani bëhet nëpërmjet daullxhinjve të shumtë të cilët me rrahjet e tyre e bëjnë të ndihet sa më gazmor muaji i bekuar i Ramazanit. Në ditët e tanishme frekuentimi i xhamive është në favor të gjeneratës së re kundruall asaj gjeneratës së vjetër të besimtarëve. Këndimi i mukabeles, (leximi i Kur’anit) nga hafizët vendas dhe mysafir, mbahet në 5 xhamitë e qytetit, në Bajrakli, Emin Pashë, Levishë, Marash dhe në xhaminë e Toskës. Risi sivjet është edhe këndimi i mukabeles(leximi i Kur’anit) edhe për femra,i cili mbahet në xhaminë e Emin Pashës, para namazit(faljes) së drekës, në të cilin marrin pjesë dhe asistojnë një numër i madh femrash.
Në përfundim të kësaj mund të konkludojë se netët e Ramazanit dikur në disa aspekte kanë qenë më impresive, ndërsa në disa aspekte tjera në ditët e sotshme janë më të bukura, sidoqë të jetë me të vërtet netët e Ramazanit janë të veqanta në qytetin e bukur të Prizrenit.


9.9.2009
Faik MIFTARI
| comments (1)
Vizita e Reisit në Kosovë
Author: faik
•11.03.MD
Ditë më parë, saktësisisht prej datës 6-8 gusht, me ftesë të Bashkësisë Islame të Kosovës dhe Myftiut të saj Naim ef.Tërnava, në vizitë treditore në Kosovë ishte Reis-ul Ulema i Bosnjës dhe Hercegovinës Dr.Mustafa ef. Ceriç me bashkëpunëtorët e tij. Në përbërje të delegacionit të tij, ishin përveq Reisit dhe bashkëshortes së tij, edhe Ed-hem Biçakçiç kryetar i Kuvendit të Bashkësisë Islame të BeH, myftiu i Sanxhakut Muamer ef.Zukorliç, rektori i Uneiversitetit internacional të Novi Pazarit dr.Mevlud Dudiç, Aziz ef.Hasanoviç ndihmës myftiu i Bashkësisë Islame të Kroacisë, Mirza Shabiç përfaqësues i Bashkësisë Islame të Kroacisë, Muhamed Salkiç sekretari gjeneral i Kryesisë së Bashkësisë Islame të BeH si dhe Aziz Kadribegoviç kryeredaktor i gazetës informative islame’’Preporod’’ .
Ditën e parë të vizitës zyrtare në Kosovë, Reisi e kaloi në Prishtinë, ku pas takimit zyrtar me nikoqirin e tij Myftiun e Kosovës Naim ef.Tërnava, pati takim zyrtar edhe me presidentin e Kosovës zotëri Fatmir Sejdiu. Në takimin e ngrohtë që pati me presidentin plot një orë, tek presidenti Reisi “pa një personalitet të përafërt sikurse të ishim takuar shumë herë, kam përjetuar një ëmbësirë të veqantë në fjalët të tij dhe respektin e plot të treguar ndaj meje. Takimin me presidenetin e vlerësoj si simbol të miqësisë dhe bashkëpunimit në mes shqiptarëve dhe boshnjakëve në Ballkan’’. Ditën e parë të vizitës Reisi me delegacionin e tij dhe nikoqirët vizituan edhe kompleksin memorial të Jasharajve në Prekaz si dhe Tyrben e Sulltan Muratit në Mazgit.
Ditën e dytë të vizitës, Reisi erdhi në Prizren, vizitoi Këshillin e Bashkësisë Islame të Prizrenit, dhe u prit nga kryetari i Bashkësisë islame të Prizrenit Lutfi ef. Ballëku. Pas pritjes zyrtare Reisi me bashkëpunëtorë dhe nikoqirin e tij Myftiun e Kosovës Naim ef. Tërnava vizituan xhaminë e Bajraklisë( në të cilin u mbajt Kuvendi i Lidhjes së Prizrenit) si dhe xhaminë e Sinan Pashës e cila është në fazën e restaurimit dhe konzervimit të saj. Në qendër të Prizrenit, Shadërvan, piu ujë në çeshmen e mirënjohur të Shadërvanit, si dhe një kafe përball Shadërvanit. Pas kësaj bëri një shetitje të shkurtër duke kaluar mbi urën e vjetër të gurit, vazhdoi kah qendra, duke ecur pranë minares Arasta, përball hamamit të Gazi Mehmed pashës, gjer te selia eVakfit të Prizrenit. Enkas për të pritur Reisin, erdhi nga Gjakova poeti, shkrimtari dhe publicisti i mirënjohur MexhidYvejsi. Pas kësaj suita e Reisit vazhdoi për në fshatin Lubinje e epërm ku u pregadit një pritje madhështore nga vendasit si dhe fshatërave përreth si dhe qytatarëve enkas të ardhur nga Prizreni. Pritja i u bë në oborrin e shkollës së fshatit, ku mbajti një fjalim të rastit, në të cilin përveq tjersh tha:
” Ne në fund të shekullit të kaluar(XX) së bashku me shqiptarët, kuptuam se për neve nuk ka më shpërngulje (hixhret), nuk ka më largim nga Ballkani, këtu është atdheu ynë dhe se neve do të mbesim këtu ku jemi dhe do të luftojmë për të drejtat tona si çdo popull tjetër në Ballkan. Atë çfarë neve mbajmë në mend është se u paraqit një njeri që doli në ball të boshnjakëve, dhe porositi tërë botës, se nuk shkojmë nga pragu ynë shekullor, dhe se do të luftojmë për atdheun dhe lirinë tonë, e ky ishte Alia Izetbegoviçi. Nuk kërkojmë kurgjë tjetër më tepër se çdo popull në Ballkan që ka, por as nuk kërkojmë as më pak.Këtë duhet të kuptojnë ata si në Stamboll, Bruksel e Vashington.Këtë planetë Allahu e ka krijuar, askush nuk e ka pru e askush nuk mundet me e que askund.Ne e kemi lirinë të cilin Allahu na ka dhënë.Dhe duhet kuptuar se askush nuk të jep.Nuk ka adresë në botë i cili ta jep lirinë, edhe në rast se të jep, ta jep në lugë të vogël. Liria fitohet, mirret , ajo nuk ipet, dhe se neve duhet grabit prej atyre të cilët nuk ta japin lirinë.Robër nuk do të jemi më, përveq Allahut. Këtë po e kuptojnë edhe xhelatët të cilët kanë kryer gjenocidin në Srebrenicë, dhe kanë kryer maskra mbi popullin shqiptar në Kosovë. Boshnjakët e Kosovës duhet të kuptojnë se shqiptarët i kanë miqë dhe aleatët natyror.Porosia jonë është që të jeni bashkë dhe të bashkojmë forcat për qëllimin tonë final që është që në Ballkan të gjejmë vendin edhe neve në nënqiellin e hapur të Ballkanit. Qëllimi ynë është që më kurrë, kurrë, asnjë boshnjakut, asnjë shqiptarit, asnjë njeriu, të mos gjejë padrejtësi dhe të keqe,sepse të gjithë njerëzit janë krijesat e Zotit.Edhe atyre që nuk na duan, të mos i ndodh gjenocidi dhe se të mos vriten asesi pse i përkasin një feje, apo populli tjetër. Ky është qëllimi ynë’’. Tubimin e përshëndeti edhe Myftiu i Kosovës Naim ef. Tërnava i cili përveq tjerash tha: “Shqiptarët dhe boshnjakët kurrë nuk do ta harrojnë Srebrenicën dhe Reqakun, dhe se kanë kaluar nëpër sprova të njejta në fund të shekullit të kaluar.Ne jemi shembull se si neve si musliman mund të jetojmë në këto hapësira.Më tepër se 600 vjet prej neve nuk kanë gjetë gjë të keqe.Të gjitha të këqijat tjerët na kanë imponue, dhe se kurrë nuk kemi insistuar në luftëra, por ato neve na janë imponuar.Besojmë që neve në Kosovë, por edhe vëllezër dhe motra në BeH, me kontributin e tyre, do tëjenë pjesë integruese në Evropë, Dhe se neve sikur që jemi, do të integrohemi në Evropë, do të integrohemi me fenë tonë që e kemi, duke respektuar fetë tjera prezente, katolike dhe ortodokese”. Pas përfundimit të takimit në xhaminë e fshatit u falë namazi javor i xhumasë të cilin e udhëhoqi Reisi Dr.Mustafa Ceriçi. Pas përfundimit të faljes së xhumasë Reisi së bashku me delegacionin vazhdoi vizitën pas ditore për në fshatrat e Gorës.
Ditën e tretë të vizitës së tij në Kosovë Reisi e kaloi në Prishtinë, me ç’rast nënshkroi Memorandumin e Mirëkuptimit në mes Bashkësisë Islame të Kosovës dhe Bashkësisë Islame të BeH për bashkëpunimin e ndërsjell në nivelet e ndryshme të dy bashkësive fetare.Poashtu në seminarin e organizuar nga Forumi i Boshnjakëve të Kosovës me titull”Bashkëpunimi rajonal i boshnjakëve dhe Kosova” mbajti një ligjeratë akademike të nivelit më të lartë që lirisht mund të them se ishte e nivelit të ligjeratave të mbajtura në Harvard, Kembrixh, Oksford. Në ligjeratën e tij të mbajtur Reisi përveq tjerash tha: ” Edhe pse 11 korriku u shpall dita e kujtimit të gjenocidit në Srebrenicë nga Parlamenti Evropian, Brukseli zyrtar prap bënë gabim duke rënë në lojrat e Serbisë, me ç’rast ia mundësoi Serbisë së bashku me Malin e Zi e Maqedoninë, lehtësimin e qarkullimit të lirë në vendet e Bashkimit Evropian, ndërsa në rastin e Bosnjës, Shqipërisë dhe Kosovës ia pamundëson qarkullimin e lirë në vendet e Bashkimit Evropian, merreni me mend e shpërblen agresorin, ndërsa e dënon viktimën. Falenderoj Allahun e madhëruar që na dërgoi Alia Izetbegoviçin, i cili asesi nuk ka pranuar që neve boshnjakët të shpërngulemi sikurse që ka ndodhur me Andaluzinë e dikurshme, por të mbesim në trevat tona shekullore dhe të luftojmë për lirinë dhe barazinë e plot të popullit tonë boshnjak dhe për pavarësinë e Bosnjësdhe Herecegovinës.Poashtu nuk mund të mos e përmendi edhe ish presidentin turk Turgut Ozal për ndihmën e pakursyer të dhënë, i cili më pat thënë se juve boshnjakëve që prej Kongresit të Berlinit vetëm keni qenë të detyruar të shpërngulemi, por tani ka ardhur koha që juve të mbeteni në Ballkan, të lirë në shtetin e juaj të pavarur të BeH. Ne i takojmë civilizimit evropian, jetojmë në Europë dhe së bashku me popullin shqiptar jemi autokton në Ballkan, e neve duhet në rradhë të presim edhe nga dy ditë për një vizë për të udhëtuar në Evropë, e ky është shpërbimi i Evropës për neve. Evropë marre të qoftë, turp të qoftë, por mos mendoni neve që jemi budallenj, por neve edhe më tutje do të luftojmë për drejtat tona të barabarta dhe njerëzore e civilizuese. Duhet të jemi më serioz në punën dhe angazhimin tonë të mëtejmë që muslimanët në Ballkan duhet të kenë të drejtat e veta sikurse edhe gjithë të tjerët.Liria fitohet, e asesi nuk dhurohet, duhet ta dini njëherë e përgjithëmon.Në skenën globale boshnjakët kanë vlerat e veçanta individuale me të cilin kontribojnë anemban botës. Më quajnë turkofil, turk, e pse të mos mburrem me një shtet si është Turqia me 80 milion banorë, e cila është një fuqi në rritje në çdo aspekt dhe se ka një pozitë dhe ndikim gjeostrategik në botë, e të mos harrojmë edhe historinë e saj njëmijëvjeqare si njëra prej perandorive më të mëdha gjat kohës së vet të ekzistimit.Më quajnë albanofil, por unë i falenderohem Allahut që më mundësoi që për këto 3 ditë vizite në Kosovë të zgjerojë edhe më tutje miqësinë time me shqiptarët.Pas Srebrenicës ne nuk kemi më se çfarë të rrëfehemi as Vashingtonit, Brukselit, Moskës, Beogradit e Zagrebit.Fatin tonë të mëtejmë neve asnjëherë më nuk do t’ia dorëzojmë popullit tjetër i cili e mohon gjenocidin dhe është i gatshëm po të ipej mundësia prap të kryej gjenocid. Në përfundim ju bëjë amanet të ruani dhe zhvilloni miqësinë e mëtejmë me shqiptarët dhe së bashku me shqiptarët të ndërtojmë një ardhmëri më të mirë në Ballkan në përgjithësi”.
Populli boshnjak i cili ka pas një lider politik sikur ishte presidenti Alia Izetbegiviçi si dhe ka një lider fetar Reisin Mustafa ef. Ceriçin, është garant se do të mund të jetojë dhe të zhvillohet i lirshëm sikur çdo popull tjetër në Ballkan, i integruar në Evropë, me vlerat ve veta kombëtare, fetare dhe kulturore.
Do të përmbyll këtë përshkrim të vizitës së Reisit të Bosnjës e Hercegovinës dr. Mustafa ef.Ceriçit me thënjen e tij paharuar e cila do të mbetet përherë e shenuar:
” Muslimanët të cilët nuk merren me politikë janë budallenj”.

12.8.2009
Faik MIFTARI
| comments (0)